Δεν επικυρώνεται η εισαγγελική διάταξη που απαγορεύει την έξοδο από τη χώρα στον καθ’ ου η ποινική δίωξη, σύμφωνα με το αρ. 2 περ. β΄ Ν. 2475/1920, λόγω έλλειψης αιτιολογίας. Η αιτιολόγηση των εισαγγελικών διατάξεων και των δικαστικών αποφάσεων επιβάλλεται από το Σύνταγμα (αρ. 93 παρ. 3) και τν ΚΠΔ και εμπεριέχεται στην έννοια της δίκαιης δίκης (αρ. 6 ΕΣΔΑ) συνιστώσα εγγύηση υπέρ του κατηγορουμένου. Η επανάληψη της διατύπωσης της ποινικής διάταξης δεν συνιστά επαρκή αιτιολογία αλλά απαιτείται η παράθεση γεγονότων που στοιχειοθετούν την ύπαρξη σοβαρών ενδείξεων ενοχής και καταδηλώνουν την πρόθεση διαφυγής στο εξωτερικό και μη επανόδου στην Ελλάδα. O κατηγορούμενος έχει αναπτύξει σταθερούς και προσωπικούς δεσμούς με τη χώρα και έχει ανταποκριθεί ευπειθώς εμφανιζόμενος σε οποιοδήποτε στάδιο της διαδραμούσης διαδικασίας κλητεύθηκε νόμιμα. Ενδεχόμενη επικύρωση της διάταξης θα σήμαινε απαγόρευση της ελεύθερης κυκλοφορίας του και συνακόλουθα προσβολή ουσιώδους εννόμου αγαθού του κατά παράβαση της αρχής της απαγόρευσης του υπερμέτρου που διέπει κάθε είδους περιορισμό στα δικαιώματα του ανθρώπου (αρ. 25 παρ. 1 εδ. β’ Σ).
 3354-2011 Συμβούλιο Πλημμελειοδικών Αθηνών.pdf | [ ] | [ ] | 415 Kb |